Tijdens de Kerst werden er weer de nodige cadeautjes uitgedeeld en tot mijn verbazing maakte ik kennis met een nieuw verschijnsel dat schijnbaar nogal populair is onder de jeugd, namelijk het lurken aan de waterpijp.

 

Jongeren en ook pubers zouden tegenwoordig nogal eens bij elkaar komen om gezellig wat te 'chillen' aan de waterpijp. Voor alle duidelijk: er zit niet meteen opium in of iets dergelijks.

 

Er zijn allerlei smaakjes tabak zoals drop, appel, mint, banaan, kokosnoot, kers etc. (1). De tabak bevat ook nicotine (0,5%), maar geen teer.

 

Dus daar zat ik opeens tijdens kerst te kijken naar een neefje en nichtje die samen allerlei rondjes aan het roken waren met hun waterpijp.

 

Misschien begin ik ouderwets te worden, maar ik krijg toch het gevoel dat het gebruik van de waterpijp toch ook kan stimuleren om uiteindelijk eens wat sterkers te gebruiken. Een dropsmaakje is leuk, maar als je ouder wordt, wil je toch wat stevigers, vrees ik.

 

CONTACT LEGGEN MET HET WATERPIJPCONCEPT
Ik ben geneigd om te denken dat bepaalde symbolen ook bepaalde lading kunnen krijgen. Je kunt dan bijvoorbeeld denken aan een beeldje van Maria waar vele mensen vele eeuwen voor gebeden hebben. Zo'n beeldje zou dan best eens de lading kunnen opnemen van al die intenties, gevoelens en gebeden van de mensen.

 

Op dezelfde manier denk ik dat je ook kunt spreken van andere symbolen die in de loop der tijd allerlei associaties hebben gekregen waar je haast contact mee kunt leggen als je je openstelt voor een dergelijk symbool.

 

Ik vraag me af of je door het gebruik van de waterpijp in zekere zin je bewustzijn ook opent voor al degene die voor je ook gebruik gemaakt hebben van het verschijnsel waterpijp. Is er niet een collectief soort 'meme' van de waterpijp, waar je op afstemt zodra je je mond aan de slang van zo'n waterpijp (shisha) legt? Zitten aan een dergelijke meme ook niet allerlei sterk-verslaafde waterpijp-energieën?

CONCLUSIE

Ach, misschien overdrijf ik ook wel. Is het gewoon een leuke manier om samen te zijn met je vrienden en stimuleert het mensen tot diepe en creatieve gedachten. Ik ben echter een beetje bang dat het eerder tot nog meer passiviteit en geestelijke verarming leidt, met daarbij de introductie van het roken als iets gezelligs en leuks. Biertje en Blackberry erbij en het is compleet.

 

(1) http://www.waterpijp.info/tabak-nakhla-tabak-c-73_105.html

De nodige mannen kennen het verschijnsel dat er rond de kruin na verloop van tijd minder haar begint te groeien. Bij veel mannen gaat het zo snel dat er dan maar meteen drastische maatregelen worden getroffen, namelijk het zelfstandig kaalscheren van het hele hoofd, om de contrastwerking te vermijden.

 

Maar misschien zijn er ook andere methodes die kunnen werken. Zou het ook niet handig zijn om te pogen de haargroei weer te stimuleren?

 

Daar zijn natuurlijk ook weer honderden manieren om daar mee aan de slag te gaan, maar in deze zaadbol wil ik er eentje introduceren die ikzelf nog nergens heb gehoord, namelijk het gebruik van de Vuurmuts.

Voor alle duidelijkheid we hebben het hier niet letterlijk over een vuurmuts, maar om een etherische vuurmuts. Uit recent hersenonderzoek blijkt dat als mensen zich bepaalde zaken voorstellen dat dat in de hersenen vaak op dezelfde wijze wordt verwerkt als ware het werkelijk gebeurt.

 

Een benadering ten opzichte van toenemende kaalheid stelt dat de oorzaak gevonden kan worden in een gebrekkige doorbloeding van de kruin. Sommigen adviseren dan ook een regelmatig hoofdhuidmassage, maar het gebruik van de Vuurmuts zou ook goede resultaten kunnen opleveren.

 

Hoe werkt het? Je neemt een rustig moment voor jezelf en je begint je te visualiseren dat je kruin (of het deel waarop weinig haar meer groeit) aan het gloeien gaat, en vervolgens overgaat in een vuurtje, alsof er een groot kampvuur wordt aangestoken op je hoofd. De mensen die in hun realiteit ruimte hebben voor het concept chakra's, kunnen ook hun kruinchakra (1) flink laten rondspinnen op hun hoofd.

 

Je kunt er iets creatiefs van maken door je ook voor te stellen dat er allerlei vuurrivieren stromen door je hoofd waardoor het helemaal heet wordt. Van een afstandje lijkt het zo alsof je een vuurmuts op je hoofd hebt, waar de vlammen vanaf schieten.

 

Door deze oefening regelmatig te oefenen wordt het steeds makkelijker om in deze vuurmuts-toestand te komen, omdat er zich in je hersenen herinneringen vormen die je kunt aanspreken. Het is alsof je leert lopen, maar nu leer je het bovenste deel van je hoofd in vlammen te zetten.

Indien je psychotisch kwetsbaar bent is het wellicht af te raden om deze oefening te doen, omdat het zó echt kan overkomen dat je in paniek zou kunnen raken, en niet weet hoe de vlammen te doven.

 

De oefening kan worden afgesloten door jezelf te visualiseren dat je een vuurdempende deken over je hoofd werpt, waardoor de vuurmuts wordt geneutraliseerd. Je bent ook vrij je hoofd in een emmer water te steken.

Het werk van Nicholas Carr (1) heeft een verhelderende invloed op mijn geest. Net zoals hij, bemerk ik ook de neiging om sneller en oppervlakkiger te gaan denken door het veelvuldig tijd doorbrengen achter internet.

 

Zoals ik al schreef in mijn vorige bijdrage (1) wil ik me sterk maken voor het scherp houden van mijn geest door op een bepaalde manier met internet om te gaan. Zo zou je kunnen investeren in het schrijven van een internet reisverslag waarbij je - al is het maar even - toch even de tijd neemt om stil te staan bij een bepaalde website, mail of youtube-filmpje.Ik noemde het introspectief of reflectief websurfen: een streling voor je geest.

 

Terwijl ik net bezig was in het oorspronkelijke artikel van Carr uit 2008 (2) kwam ik een ander pakkend verschijnsel tegen dat ook een 'versplinterende' werking kan hebben op het beschouwend of nadenkend vermogen van je geest, en dat is het veelvuldig gebruik van hyperlinks.

 

Ik blog er wat op los het laatste decennium op allerlei plekken en ik maak ook naar hartelust gebruik van allerlei hyperlinks in mijn teksten. Ik doe dat vooral omdat ik daarbij denk een service te verlenen: de dingen die ik zeg kan ik onderbouwen en dat bewijs ik door het plaatsen van de nodige hyperlinks door de hele tekst heen.

 

Carr schrijft in (2):

 

Met andere woorden, hyperlinks lanceren je eigenlijk van het ene artikel naar het andere, van de ene site naar de andere. Alsof je eerst een fragment leest in één boek, en dan springt naar een ander fragment in een ander boek, waarna je weer ergens middenin een ander boek terecht komt. Als je dat zo een tijdje achter elkaar doet dan heb je zo tientallen boeken doorgenomen, zonder nog precies te weten wat je nou allemaal ook alweer waar gelezen hebt.

 

Ik was me er eigenlijk niet zo van bewust dat het plaatsen van de nodige hyperlinks juist een negatief effect kan hebben op de mogelijkheid van de lezer om ook aandachtig bij een tekst te blijven en die uit te lezen.

 

Op basis van dit inzicht neem ik mezelf voor om niet langer met hyperlinks middenin een tekst te werken, maar een ogenschijnlijk stapje terug te doen door gebruik te maken van de ouderwetse voetnoten, die rustig kalm onderin een tekst staan. Pas als je de hele tekst gelezen hebt zou je kunnen besluiten nog achtergrondinformatie te lezen.

 

Eigenlijk zou je na het lezen van een stuk tekst even je ogen horen te sluiten om even stil te staan bij wat je hebt gelezen en wat het bij je oproept. De resultaten die uit jezelf opborrelen zou je eventueel in het internetreisverslag kunnen plaatsen. Deze kan dan later eventueel dienen voor het zelf schrijven van nieuwe bijdragen aan internet of in gesprekken met mensen om je heen.

 

(1) zie vorige zaadbol voor een introductie
(2) Is Google Making us Stupid?

(3) Footnotes-plaatje

Nicholas Carr schreef in augustus 2008 een artikel (1) met de welluidende naam: 'Is Google making us Stupid?' waarin hij de prikkelende stelling verdedigde dat het veelvuldig gebruik van internet ons oppervlakkiger maakt. Dit jaar heeft hij er zelfs een boek over geschreven dat in het Nederlands is vertaald (2).

Ik las over Carr in een artikel in het tijdschrift HP/De Tijd (3) waar hij schrijft over het gevaar dat we door het internet (en smartphone)-gedrag we het steeds moeilijker vinden om te reflecteren over zaken. We zijn zo bezig met het opnemen van allerlei soorten informatie dat we worden als 'pannenkoekmensen', zoals hij zegt: erg breed, maar ook erg dun.

 

Omdat ik persoonlijk merk dat hij wel degelijk een punt heeft wil ik de strijd aangaan met deze versimpelingsfactor door internetgebruik.

 

Ik vind het namelijk niet zo'n aantrekkelijk idee dat ik straks een stel hersenen heb die ik nauwelijks meer kan gebruiken voor creativiteit, een scherp geheugen of diepzinnige reflecties.

 

Stel je toch eens voor dat we ons stilletjes laten onderwerpen door de wijze waarop we met internet omgaan. In het HP/De Tijd-artikel van Jeroen Ansink staat een pakkend citaat dat ik je niet wil onthouden:

 

 

Gelukkig kan ik me soms nog wel losmaken van internet en van de vele manieren waarop we afgeleid kunnen worden in het leven, waardoor ik even een momentje heb genomen om op de tuinstoel te reflecteren. Buiten het resoluut uitschakelen van je computer wil ik toch ook nog wel gewoon gebruik maken van de vele mogelijkheden die internet in zich heeft, maar dan zou ik dat wel op een meer reflectieve en bewuste manier willen doen.

 

Vandaag ben ik begonnen met het bijhouden van een dagelijks internet-reisverslag. In dat verslag (dat ik zelfs in een rauwe, primitieve kladblok bijhoud, wel de digitale variant, dat dan weer wel) schrijf ik op welke internetsites ik heb bezocht en ik schrijf iets korts over wat ik met die site heb. Hierbij stimuleer ik mezelf om eventjes stil te staan bij die site, of dat artikeltje.  

 

Bij mij heeft het meteen al enkele effecten. Het eerste effect is dat ik eerder geneigd ben om een artikel op internet echt uit te lezen. Zoals je ook geneigd kunt zijn om een boek uit te lezen omdat je dan trots tegen anderen en jezelf kunt zeggen dat je iets gepresteerd hebt, zo kun je ook een zekere zelfwaardering halen uit een artikeltje dat je uitgelezen hebt.

 

Die waardering krijgt dan meer waarde omdat je het opschrijft in je eigen reisverslag. Als een digitale avonturier beweeg je je door allerlei informatieterreinen die je ergens opslaat; misschien een leuk idee voor een nieuwe golf weblogs: hoe ik vandaag toch weer over internet heb gesurft en wat ik er allemaal bij gevoeld en gedacht heb.

 

Een ander effect dat het bijhouden van een persoonlijk internetjournaal heeft op mij is dat ik vaker moet lachen over de manier waarop ik allerlei sites bezoek en hoeveel dat er eigenlijk wel niet zijn. Het wordt dan ook leuker om bepaalde linkjes te gaan leggen en wat flauwe grapjes te maken.

 

Door zo stil te staan bij hoe je zelf een bepaalde website beleeft schenk je ook meer aandacht aan jezelf en je innerlijke wereld: alsof je jezelf ook serieuzer neemt. Er kunnen door deze relatieve stilte ook makkelijker nieuwe ideeën doorbreken. Daarnaast vertraagt het ook je levenstempo waardoor je minder gehaast rondrent over internet. Als je daarnaast ook nog eens probeert flink breed en diep adem te halen dan wordt het schrijven in je reisverslag helemaal een groot plezier.

 

Na één dag kan ik al zeggen dat het schrijven van internetreisverslagen een aanrader is voor iedereen die het prettig vind om in staat te blijven te kunnen reflecteren over bepaalde zaken. Het zou toch jammer zijn dat we door internet juist dommer en oppervlakkiger zouden worden, terwijl het zoveel heerlijke mogelijkheden biedt?

 

Laat je ervaringen horen als je ook introspectief gaat websurfen met een dagelijks reisverslag!

 

(1) http://www.theatlantic.com/magazine/archive/2008/07/is-google-making-us-stupid/6868/
(2) http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/het-ondiepe/1001004010207647/index.html#product_overview
(3) http://www.hpdetijd.nl/2011-08-09/internet-tast-ons-denkvermogen-aan

Toen ik vanochtend wakker werd, overviel me een gevoel van leegte dat ik zelden had gevoeld. Toen ik later op mijn werk aankwam merkte ik dat ik eigenlijk wel genoeg had van die vele momenten waarop ik eigenlijk weinig bezig was met het voelen van warmte of schoonheid samen met andere mensen.

 

Mijn weerzin tegen de kortzichtigheid en hardheid van veel mensen heeft er in mijn verleden toe geleid dat ik voor de zekerheid maar mijn hart dichthoud in de buurt van mensen, alsof je toch beter kunt oppassen je niet te ver te openen omdat de pijn diep kan doordringen.

 

Omdat ik steeds verder doordring in de verkenningen van het hartsbewustzijn ontstond er plotseling het gevoel om een doorbraak te maken op dat vlak, en wel door gewoonweg te proberen mijn hart te openen en die energiestroom te laten gaan. Gewoon dingen doen die vele anderen mensen vaak doen, zoals aardig zijn, en dan werkelijk vanuit je hart omdat je wilt houden van het leven.

 

Ik moet wat glimlachen bij de enorme softheid van dit verhaal, maar het was voor mij vanochtend erg waardevol: ik voelde gewoon mijn hartsenergie toenemen en ik besloot naar mijn PC te gaan en daar verschillende liefdevolle mailtjes te sturen naar allerlei mensen. Ik kreeg er bijna tranen van in mijn ogen.

 

Toen ik later thuiskwam heb ik een Osho Zen Tarot kaart getrokken (Consicousness, zie afbeelding) en die onderstreepte op een mooie wijze het gevoel dat ik had. In de bijbehorende beschrijving stonden een aantal zinnen die ik toch even hier wil noemen:

"...hij vertegenwoordigt het bewustzijn dat ter beschikking staat aan eenieder die meester wordt over zijn mind, en die kan gebruiken in de dienende functie die ervoor is weggelegd.

 

Als je deze kaart kiest, betekent dit dat er op dit moment een kristalhelder inzicht beschikbaar is - objectief, geworteld in de diepe stilte die in de kern van je wezen heerst. Je voelt geen behoefte om inzicht te krijgen vanuit je denken - het inzicht dat je nu hebt is existentieel, compleet, in harmonie met de hartslag van het leven zelf. Aanvaard dit grote geschenk en deel het met anderen." (p.80)

Laatst haalde ik mijn 7-jarige dochter op bij een vriendinnetje in een andere wijk. Toen we terugliepen naar mijn auto hoorde ik een kind vanaf een speeltuintje roepen: "Wat een klein autootje!"

 

Ik zag de blik van verbazing en lichte verwarring op het gezicht van mijn dochter. We stapten in en ik vertelde haar wat over de invloed van status op de manier waarop je naar de wereld kijkt.

 

Ik was ook lichtelijk verbaasd over deze reactie omdat het zó contrasteert met mijn eigen realiteitsbeleving. Maar opeens realiseerde ik me dat er nog altijd veel kinderen opgroeien met het idee dat het werkelijk van belang is hoe groot je auto of je huis is. Als je geen groot huis of geen grote auto hebt dan lijkt er wel iets mis te zijn, waardoor een zekere bespotting eigenlijk wel logisch is.

 

Ik vertelde mijn dochter dat ik ook wel een grote auto zou kunnen rijden, maar dan zou ik veel meer moeten werken, en dat ik eigenlijk met mijn huidige baan een prima balans heb tussen werken en vrije tijd. Hierdoor kan ik meer tijd met haar doorbrengen en heb ik bovendien tijd voor allerlei andere prettige zaken, zoals het schrijven op deze zaadbol.punt.nl.

 

Later bedacht ik me dat ik nog wel had willen toevoegen dat het eigenlijk belangrijker is om te kijken hoe fijn het voelt om bij iemand te zijn. Dat het eerder belangrijk is dat jezelf vaak prettig en gelukkig voelt, en dat dat niet afhankelijk is van de grootte van je auto of huis. Zodra je echter besluit dat het wél belangrijk is, dan loop je het risico dat je ook afhankelijk wordt van dergelijke zaken, inclusief zoiets als een goed-betalende baan.

 

Foto afkomstig van IJsland

James Redfield heeft in 2011 voor het eerst sinds het Geheim van Shambhala van 2007 weer een boek geschreven dat mij in ieder geval weer heeft weten te inspireren. Het betreft 'Het Twaalfde Inzicht: het uur van de Waarheid'.

 

Op p.176 komt de volgende passage langs:

 

Ik zou lezers die zich aangesproken voelen om hun intuïtieve vermogens verder te ontwikkelen en mensen zoeken om daar mee te oefenen in de buurt van Nijmegen, willen aansporen om contact te leggen via het emailadres op de site 'Noëtisch Onderzoek'. Ik ben bereid om gratis een oefenruimte ter beschikking te stellen.

 

Laten we kijken hoe we onze intütieve, noëtische krachten verder kunnen activeren en ontplooien. De tijd lijkt er wel rijp voor. Misschien tot ziens.

 

AARDSE DRAMA'S
Soms ben ik geneigd wat neerbuigend te doen over al die mensen met hun aardse, menselijke drama's (zie Verlangen naar minder Aardse Drama's). Het zouden toch vooral manieren zijn om mensen gericht te houden op de materiële wereld waardoor er weinig ruimte zou zijn voor de aandacht op het spirituele, de geestelijke wereld. Verhalen over mensen die verliefd worden op anderen, alle dynamieken tijdens een relatie en dan vervolgens ook weer hoe het vaak ook weer eindigt en wat daar dan wel niet allemaal bij komt kijken. "Boring!", ben ik dan geneigd om te denken.

Boring omdat het allemaal al zó vaak eerder gebeurd is. In die zin zijn we de afgelopen millenia ook weinig opgeschoten: steeds maar weer diezelfde thema's van jaloezie, twijfel, verliefdheid, ruzies, conflicten, emotionele blokkades, gevoeligheden en relatiebreuken.

 

Het is eigenlijk vooral zonde van de energie: beter is het om je geest te richten op het ontwikkelen van een ruimere staat van bewustzijn, met een groter gevoel van vreugde en schoonheid.

WAT IS HET NUT VAN VERDRIETIG BLIJVEN?
In mijn verleden zijn er wel eens vaker momenten geweest waarin een relatiebreuk is opgetreden. Meestal ga ik daar vrij luchtig mee om. Goed, er zijn dan wel kortdurende fases waarin ik wat verdriet voel, maar al snel richt ik me weer op de nieuwe fase, waarbij ik het verder ook goed kan vinden met mezelf. Dit heeft altijd goed gewerkt totdat ik te horen kreeg dat dit gedrag erg pijnlijk is voor de ex-partner. Het bleek het gevoel te geven alsof ik het allemaal niet zo belangrijk vond; alsof al die jaren in relatie weinig betekenis hebben gehad.

Het is verbazingwekkend hoeveel weerstand ik voelde om de mogelijkheid toe te laten dat dit 'vrolijke post-relationele' gedrag wel eens een gestoord element in zich zou kunnen dragen. Wat is immers het nut van relationele pijn voelen? Wat heeft het voor zin om langere tijd droevig te zijn? Het voelt veel beter om je goed, sterk en vrolijk te voelen. Wat schiet je er mee op om te blijven steken in verdriet?

 

GODDELIJKE EMOTIONELE MOMENTEN
Langzaamaan beginnen er echter scheuren te komen in mijn schijnbaar ontembaar verlangen naar het verkennen van de grenzen van ons bewustzijn. Soms klopt er een andere realiteit aan mijn deur die een boodschap heeft die ik met moeite kan toelaten. Toch lijkt deze vreemdeling een intrigerend alternatief bij zich te dragen.

 

Stel je namelijk eens voor dat we allemaal in feite goddelijke wezens zijn die op deze aarde leven, maar dat ook deze aarde - met al haar gedoe en dynamieken - in principe ook een goddelijke omgeving is die potentieel oneindige mogelijkheden biedt. Hierbij lijkt de paradox te zijn dat je eigenlijk door je op de aarde te richten juist ook 'hemels' en 'goddelijk' kunt zijn.  

 

In die zin kunnen de 'aardse drama's' vanuit dat perspectief beleefd, juist zeer zinvol en leerzaam zijn. Misschien zijn zelfs de emotionele momenten waarop je de intensiteit van het leven volledig ervaart en door je lichaam voelt sidderen, wel de krenten in de pap? Misschien zijn die emoties en krachtige gevoelens van geluk en verdriet wel die zaken die je eigenlijk alleen als mens zo intensief kunt doorleven?

 

Stel je toch eens voor dat het voelen van dergelijke gevoelens eigenlijk iets super spiritueels kan zijn?  

OPENEN VOOR DIERBAREN BIEDT JUIST WAARDEVOLLE KANSEN
Als ik op deze lijn doordenk dan hoef ik eigenlijk niet persé zo krampachtig leuk en vrolijk te doen ná een relationele breuk. Het kan dan juist ook zeer waardevol te zijn om je ook te openen voor het verdriet dat bij een relatiebreuk hoort, en je tevens af te stemmen op het mogelijke verdriet van je partner.

 

Zo kun je de ander ook laten weten dat je niet bang bent voor onprettige gevoelens omdat ze je ook in de gelegenheid stellen de volheid van het leven te ervaren. Bovendien geef je op die manier ook aan dat je je ex-partner ook serieus neemt en met haar of hem wilt meevoelen; ook leer je pijnlijke momenten niet weg te lachen.

 

Illustraties afkomstig van Denisehondt, Spicecomments.com en Willvideoforfood

 

Mede geïnspireerd door de Nieuwe Biologie-beweging met Bruce Lipton in de voorlinies wil ik eens een nieuwe manier proberen om onderrugklachten die ik de laatste maand ervaar aan te pakken.

 

Onderrugklachten kunnen natuurlijk vele oorzaken hebben; vaak is het zinvol om te kijken of je wel goed loopt, of je op je werk geen rare bewegingen moet maken. Misschien zit je wel te vaak achter een computer of hang je teveel voor de TV.

 

Daarnaast kunnen allerlei emotie-onderdruggende factoren een rol spelen: hiervoor kan een goede meditatie zinvol zijn met daarbij de aandacht op eventuele boodschappen die er in je onderrug verborgen zouden kunnen liggen. Je kunt ook bezoek gaan bij een dokter of een natuurgeneeskundig therapeut om er meer zicht op te krijgen.

 

Een andere methode die ik wil gebruiken komt voort uit het idee dat onze cellen niet zozeer reageren op de opdrachten van ons DNA, maar eerder geneigd zijn te reageren op de informatie die onze membranen opvangen van buitenaf. Volgens Lipton (Epigenetica) zou je de membreinen eigenlijk beter als de brainen van de cel kunnen zien dan het DNA.

Hij stelt zelfs dat ieder membraan ook persoonsunieke receptoren heeft welke in staat zijn om informatie te vergaren die gekoppeld is aan de 'geest' van die persoon. Vanuit die manier denkend is het nog maar een kleine stap om je geest in te zetten om bepaalde zaken te wijzigen in je systeem.

 

Omdat ik niet alleen gecharmeerd ben van de mogelijkheden van de geest, maar zeker ook van de mogelijkheden van het hartsbewustzijn lijkt het me een onderzoekswaardige insteek om zowel de geest als het hart in te zetten om de cellen in je hele lichaam te verwennen met gaap-inducerende, ontspannende en hoogvibrationele hartsvibraties.

 

Praktisch ziet dat er als volgt uit: je gaat ergens zitten en je probeert je ademhaling vol en diep te krijgen. Daarna richt je je aandacht op je hartsbewustzijn, waarbij je de intentie uit je hart te openen. Het kan hierbij helpen om je momenten in je herinnering te halen waarin je hart ook openging (zie ook Wegen om het Hart te Openen).

 

Zodra je begint te gapen en je een fijner gevoel in je lichaam ervaart kun je proberen een energiestroom op te wekken vanaf je hart naar de pijnlijke regio in je rug. Door deze aandacht zouden de cellen in je rug wel eens van plezier meer kunnen gaan investeren in heling en groei in plaats van verstarring.

 

Mocht je goede ervaringen met deze methode opdoen dan hoor ik het graag.

 

Illustraties afkomstig van Met je Rug tegen de Muur   en Peaceful Heart

Soms kunnen kleine gedachten een strelende werking hebben op je gemoed. Als zaadbolblogger ben je dan al snel geneigd om ook deze miniatuurgedachten te delen met de hele zaadbollezende wereld.

 

Afgelopen week heb ik de Deense zangeres Agnes Obel ontdekt. Op een bepaalde dag in de week heb ik altijd enkele uren in de middag vrij te besteden. Vaak moet ik dan toch allerlei dingen regelen en doen waardoor deze uren ook snel voorbij gaan.

 

Deze week echter had ik de cd van Agnes Obel 'Philharmonics' opstaan en ik kon werkelijk genieten van haar dromerige stem in bijvoorbeeld het nummer 'Beast' (youtube).

 

Terwijl ik verwachtte dat ik weer weg moest ontstond er een ongekend gevoel van vreugde toen ik zag dat ik nog zeker minstens 20 minuten tijd had voordat ik hoefde te vertrekken. Ik sloot mijn ogen en met een heerlijke glimlach genoot ik verder van haar muziek en verdiepte mijn ademhaling zich.

 

Je kent dat gevoel ook vast van als je in de nacht wakker wordt en ziet dat je nog enkele uren slaap te goed hebt. Het is dan de kunst om daar echt optimaal van te genieten door even langer stil te staan bij deze strelingen door de tijd.